เสน่ห์หวาน: อีโรติก

มุมมองของแมริลิน

ฤดูร้อนที่สิบแปดของฉัน

ฤดูร้อนที่ไม่มีวันลืม

ฤดูร้อนที่ฉัน.....ฉันทำเรื่องที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด

ฉันไม่ควรถูกตำหนิ

จริงๆ นะ ฉันไม่ควร

พลังแห่งธรรมชาติทั้งหมดต่างหันหลังให้ฉันและส่งศัตรูคู่อาฆาตที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา

ศัตรูที่งดงาม เย้ายวนใจ และน่าทึ่งในรูปแบบของผู้ชายที่ถูกกำหนดให้เป็นพ่อของฉัน

เขา......

อย่างไรก็ตาม...เรื่องราวเป็นดังนี้....

"ไพ่ใบสุดท้าย!!!"

สตีเว่นตะโกนและฉันครางออกมาเมื่อรู้สึกว่าโลกของฉันพังทลายลงเพียงแค่ได้ยินประโยคเดียวนั้น

ฉันจ้องมองสตีเว่นที่กำลังยิ้มกว้างและขยิบตาให้ฉันอย่างล้อเลียน

"ยอมแพ้เถอะ เธอรู้ว่าไม่มีทางเลือก"

เขาพูดและฉันกลอกตา

"ก็ได้ นายชนะ"

ฉันพูดและโยนไพ่ลงบนพื้น เขากระโดดลุกขึ้นจากพื้น

"ไชโย ฉันชนะอีกแล้ว"

เขาพูดและฉันยิ้มขณะที่มองเขาฉลองไปรอบๆ บ้าน

"นายทำได้ยังไงเนี่ย?"

ฉันถามและเขาส่ายหัว

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีอะไรจะทำให้ฉันเปิดเผยกลยุทธ์ลับของฉันหรอก..."

ฉันโบกมือไล่เขา

"ใช่ ใช่ ใช่ เข้าใจแล้ว มันคุ้มค่าที่จะลองแน่นอน ตอนนี้มาจัดห้องนั่งเล่นให้เรียบร้อยก่อนที่แม่จะมาถึงพร้อมสามีใหม่กันดีกว่า เราไม่อยากสร้างความประทับใจที่ไม่ดีใช่ไหมล่ะ?"

เขาหัวเราะเบาๆ และยิ้ม

"นายคิดว่าพ่อใหม่ของเราจะหน้าตาเป็นยังไง?"

เขาถามขณะที่เก็บขยะในห้องนั่งเล่น

ฉันยิ้ม

"จะเป็นยังไงได้ ถ้าไม่เหมือนกับที่แม่เป็น เขาอาจจะแก่กว่าเป็นล้านเท่า ใครจะรู้"

ฉันพูดและเขากลอกตา

"ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ตัดสินแบบนั้นหรอกนะ แม่มีวิธีเลือกผู้ชายหน้าตาดีๆ..."

ฉันหัวเราะเยาะ

"จะไปหาผู้ชายหน้าตาดีที่อายุเกินสี่สิบได้ที่ไหนกัน?"

ฉันถามและเขาหัวเราะเยาะกลับ

"เธออาจจะแปลกใจก็ได้นะ"

เขาพูดและเดินไปที่ห้องครัว

ฉันถอนหายใจและยักไหล่ขณะที่เก็บขยะที่เหลือแล้วนำออกไปทิ้งที่ถังขยะข้างนอก

ฉันสูดลมหายใจลึกๆ ขณะที่ก้าวออกไปทางประตูหลังของห้องครัว นึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าฉันทันทีที่ไปถึงสนามหลังบ้าน และเหมือนเคย มันก็อยู่ตรงนั้น

หนุ่มน้อยผมน้ำตาลน่ารักที่ชวนให้หลงใหลยืนอยู่เหมือนเคย กำลังตัดหญ้าอยู่อีกฝั่งของรั้วบ้านเรา และเขาไม่ใส่เสื้อและเหงื่อไหล

ร้อนแรงมากๆ

ฉันยิ้มและกัดริมฝีปากขณะที่ชื่นชมแขนกล้ามที่เปียกชื้นของเขาที่กำลังจับเครื่องตัดหญ้าอย่างมั่นคง

เขาหยุดกะทันหันเพื่อเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า

เขาสูดลมหายใจลึกๆ และหันมาทางฉัน จับฉันได้อย่างไม่ทันตั้งตัว

โอ้ย ไม่นะ!!!

ฉันกะพริบตาถี่ๆ และรีบวิ่งกลับเข้าบ้านทันทีด้วยความอายที่เขาจับได้ว่าฉันกำลังจ้องมองเขา ฉันสูดลมหายใจลึกๆ และเห็นสตีเว่นกำลังจ้องมองฉันพร้อมกับแก้วน้ำมะนาวในมือ

"เธอรู้ไหม เธอควรจะเลิกหลงรักหมอนี่ซะที ถ้าเธอแม้แต่จะพูดทักทายเขาไม่ได้"

เขาพูดและฉันกลอกตา

"เฮอะ อะไรทำให้นายคิดว่าฉันพูดกับเขาไม่ได้?"

"เพราะเธอใช้ทุกฤดูร้อนแอบมองหลังเขาและวิ่งหนีทันทีที่เขาเห็นเธอ ฉันแน่ใจว่าเขาต้องเริ่มสงสัยแล้วว่าเธอเป็นอะไร"

ฉันหัวเราะเยาะ

"ไม่เห็นจะสนเลย"

"ใช่ แน่นอน เธอไม่สน"

เขาพูดและกลอกตาเดินไปทางประตูห้องครัว

"อืม...ว่าแต่ ฉันดีใจที่จะประกาศให้เธอรู้ว่าฉันไม่ใช่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว"

เขาพูดพร้อมรอยยิ้มและฉันมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

"อะไรนะ?!!!!"

เขาหัวเราะเบาๆ

"ใช่ พี่สาว กับแฟนฉันเอง พวกเราดื่มเยอะมากที่งานปาร์ตี้ของโจเซฟและมันกลายเป็นออร์จี้ไปซะงั้น บอกเลย...เธอน่าจะอยู่ตรงนั้นด้วย ทุกคนได้นอนกัน แม้แต่เบ็ตตี้ที่ดื้อรั้น"

ฉันกลืนน้ำลาย

"คนรุ่นใหม่กำลังเป็นอะไรกันบ้างทุกวันนี้?"

ฉันหัวเราะเบาๆ

"ว้าว ฉันตกใจจริงๆ"

"เชื่อฉันเถอะพี่สาว เธอควรลองดู มันรู้สึกดีมากที่ได้นอนกับใครสักคน ไปจับหนุ่มน่ารักข้างบ้านและชวนเขามากินมื้อเที่ยงแบบออร์จี้ก่อนที่เขาจะฉีกกางเกงด้วยจู๋ที่แข็งตัวของเขา"

ฉันกะพริบตา

"อะไรนะ?!!"

"ฉันบอกได้เลยว่าหมอนั่นอยากพาเธอขึ้นเตียง"

ฉันหน้าแดงและส่ายหัว

"ใช่ แน่นอน เหมือนเขาจะ..."

ดิ๊ง ด่อง!!

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นและเราทั้งคู่มองหน้ากัน

"โอเค แม่กลับมาแล้ว ถึงเวลาได้เห็นคุณพ่อบอสโกคนใหม่แล้ว" สตีเว่นพูดและฉันกลอกตา

เราทั้งคู่ตรวจดูให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วสตีเว่นก็เดินไปที่ประตูขณะที่ฉันยืนรออยู่ข้างหลังพร้อมรอยยิ้ม

เขาเปิดประตูและ...

"ยินดีต้อนรับ!!!!"

เราทั้งคู่ร้องออกมาและแม่ยิ้มให้พวกเรา

ฉันเดินเข้าไปหาเธอและกอดเธอแน่น

"คิดถึงแม่จังเลย"

ฉันพูดและเธอยิ้ม

"แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกันจ้ะที่รัก เรียนมหาวิทยาลัยเป็นไงบ้าง?"

"ก็ดีค่ะ"

"แม่ไม่ถามผมเรื่องโรงเรียนบ้างเหรอ?"

สตีเว่นพูดด้วยความอิจฉาและแม่ยิ้ม

"โอ้ แม่รู้ว่าลูกไม่เป็นไรอยู่แล้ว ลูกเป็นเด็กผู้ชายตัวโตแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เธอพูดและเขายิ้มกว้าง

"เอาล่ะ ฉันอยากจะแนะนำให้พวกเธอทั้งสองรู้จักกับเฟรดริค..."

ฉันชำเลืองมองไปด้านหลังเธอเพื่อดูชายคนที่พวกเราไม่ทันสังเกตว่าอยู่ด้านหลังเธอมาตลอด และตาของฉันก็เบิกกว้าง

โอ้ว้าว!!! อะไรกันเนี่ย......

เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์และเดินเข้ามาหาพวกเรา ดวงตาอันงดงามของเขาไม่ละไปจากฉันเลยสักครั้ง

"สวัสดีเด็กๆ"

เขาพูดด้วยเสียงนุ่มที่เซ็กซี่ราวกับแพรไหมที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน

พระเจ้า... ช่วยด้วย!!!!

ฉันอยู่ในภวังค์เป็นเวลานานจนไม่ทันสังเกตมือที่เขายื่นมาหาฉัน

"แมริลิน" แม่เรียกความสนใจฉัน สะกิดฉันออกจากห้วงความคิด ฉันมองไปที่เธอและเธอก็ทำท่าชี้ไปที่มือของเขา

"โอ้"

ฉันหัวเราะเบาๆ

"ฉันขอโทษนะคะ ฉันแค่... ฉันสับสนไปหน่อย"

ฉันพูดและเขาก็ยิ้ม

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเจอแบบนี้บ่อย"

เขาพูดโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉัน และนั่นกำลังทำให้ฉันบ้าคลั่ง เขาหยุดจ้องฉันได้มั้ย?!!!!

พระเจ้า!!!!!

เขาหล่อมาก

ทำไมมันเป็นไปได้ด้วย?

เขาแก่กว่าแม่แน่ๆ ใช่มั้ย?

แต่โอ้... แม่ดูแก่กว่าเขาซะอีก

หรือว่าเธอตัดสินใจจับปลาจากฝูงที่อ่อนกว่ากัน? คำถามพวกนี้วิ่งวนในหัวฉันขณะที่แม่จับมือเขาอย่างโรแมนติกและลากเขาไปที่โซฟา

ฉันกอดอกและมองพวกเขา

แม่ดูมีความสุขมากกับเขา

ฉันหัวเราะเบาๆกับตัวเอง

สตีเว่นพูดถูก

แม่จับปลาตัวใหญ่ได้จริงๆ

และมันทำให้ฉันรู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัวที่ปลาตัวใหญ่ที่น่าทึ่งคนนี้ไม่ได้ละสายตาไปจากฉันเลยตลอดเวลา

"แม่จะกลับมาเดี๋ยวนะ ขอไปเอาเครื่องดื่มก่อน" แม่พูดและฉันก็ยิ้มกว้าง

"ได้ค่ะ หนูจะไปกับแม่นะ"

ฉันพูดพร้อมกับความพยายามที่จะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้จากเทพบุตรสุดหล่อที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของเราด้วยขายาวๆ ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไขว้กันอยู่ กำลังจ้องมองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าใสราวคริสตัลที่สวยที่สุดและเย้ายวนใจที่สุด พร้อมกับรอยยิ้ม

ฉันห้ามตัวเองไม่ให้หน้าแดงอย่างโง่ๆ ไม่ได้เลยขณะที่ฉันทำท่าจะเดินตามแม่ไป แต่...

"ไม่ๆๆ อยู่เป็นเพื่อนพ่อของลูกก่อน แม่จัดการเองได้ ลูกไม่ต้องช่วยหรอก"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แมริลิน"

เธอพูดและฉันก็ส่งเสียงฮึดฮัด

ฉันหันไปเห็นเขานั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ ยิ้มให้ฉัน

"เธอไม่จำเป็นต้องหลบฉันหรอกนะ แมริลิน ฉันไม่กัดหรอก"

เขาพูดและฉันพบว่าตัวเองกำลังหน้าแดงจัดกับวิธีที่เขาเรียกชื่อฉันอย่างหวานซึ้ง

ฉันกัดริมฝีปากและพยักหน้าช้าๆ อย่างประหม่า

"ฉันไม่ได้วิ่งหนีคุณนะ"

ฉันพูดและนั่งลงบนโซฟาที่ค่อนข้างห่างจากเขา สตีเว่นเดินเข้าไปหาเขาและนั่งลงข้างๆ

"งั้น พ่อใหม่..."

เขาเริ่ม

"ดีใจที่ได้รู้จักและยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะครับ"

เขาพูดและเฟรดริคยิ้มให้เขา

"ฉันชอบเธอแล้วล่ะ ดูเหมือนเธอจะต้อนรับฉันมากกว่าพี่สาวตัวโตของเธอตรงโน้นซะอีก"

เขาพูดและฉันหันไปทางเขาทันเวลาพอดีที่จะเห็นเขาขยิบตาให้ฉัน

พระเจ้าช่วย!! เขาเพิ่งจะ.......

ฉันกะพริบตาและหน้าแดงอย่างควบคุมไม่ได้ก่อนจะรีบเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวในอก

"อืมม... เดี๋ยวฉันจะกลับมานะ ฉันต้องไปดูอะไรบางอย่างที่ตกไว้ที่สนามหญ้า"

ฉันพูดและหันหลังจะเดินออกไป

"แน่ใจเหรอว่าเป็นอย่างนั้น หรือว่านี่เป็นแค่ข้ออ้างอีกอย่างที่จะหนีไปจากฉัน?"

เขาพูดและฉันก็ชะงักกึก

"มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอก... พ่อ" ฉันพูดและเดินจากไป

เขายิ้มและพยักหน้า หันความสนใจกลับไปที่สตีเว่นที่หัวเราะเบาๆ และทั้งคู่ก็หัวเราะด้วยกัน

"พี่สาวของเธอดุนิดหน่อยนะ เธออายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?"

สตีเว่นยิ้ม

"พี่อายุสิบแปด เพิ่งครบสิบแปดเมื่อเดือนที่แล้วครับ"

เขาพูดและเฟรดริคก็ยิ้ม

"แล้วคุณล่ะครับ? คุณอายุเท่าไหร่แล้ว?"

สตีเว่นถามและเขาก็หัวเราะเบาๆ

"เอาล่ะ เธออาจจะไม่เชื่อฉันเพราะมันเป็นอย่างนั้นเสมอเวลาที่ฉันบอกคนอื่นถึงอายุของฉัน แต่อืม... ฉันอายุสี่สิบห้า"

ตาของสตีฟเบิกกว้าง

"อะไรนะ?!!!! คุณอายุสี่สิบห้า?!!!!"

เขาอุทานและเฟรดริคก็หัวเราะเบาๆ

"ใช่ ลูกชาย ดูเหมือนว่าฉันจะมียีนที่ทำให้ดูเด็กอยู่เต็มในกระแสเลือดของฉัน"

เขาพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ และสตีเว่นก็ยิ้ม

"เห็นได้ชัดเลยครับพ่อ ว้าว ผมนึกว่าคุณอายุยี่สิบกว่าๆ หรืออะไรประมาณนั้น ผมคิดว่าแม่ผมทำผิดพลาดอีกแล้วซะอีก"

เขาพูดและเฟรดริคก็หัวเราะ

"ไม่หรอก เธอไม่ได้ทำผิดพลาด"

"แล้ว... คุณเล่นฟุตบอลไหมครับ?"

สตีเว่นถามและเฟรดริคก็หัวเราะเบาๆ

"ไม่ต้องกังวลไป ฉันเล่นเกือบทุกเกมทุกประเภทเลยล่ะ"

"โอ้ว้าว! เยี่ยมมากเลย ผมมีการซ้อมฟุตบอลที่ผมไปทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณอาจจะมาด้วยกันได้นะครับ ผมต้องการโค้ชประจำ ผมโดนเพื่อนๆ แกล้งทุกครั้งเพราะฝีมือที่ไม่ค่อยดีของผม"

เฟรดริคยิ้ม

"แน่นอน ฉันยินดีที่จะสอนเธอเป็นครั้งคราวและลบความมั่นใจออกจากหน้าพวกนั้น"

เขาพูดพร้อมรอยยิ้มและสตีเว่นก็ยิ้มกว้าง

"ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดพลาดที่คุณก้าวเข้ามาในบ้านของเรา" เขาพูดและเฟรดริคก็ยิ้ม

เขาชำเลืองมองไปที่ประตูที่แมริลินเดินออกไป "ใช่ มันไม่ใช่ความผิดพลาดอย่างแน่นอน"